Ինչո՞ւ են որոշ մարդիկ սթրեսի ժամանակ լիովին կորցնում ախորժակը, մինչդեռ մյուսները չեն կարողանում կանգ առնել սառնարանի մոտ։ Պիրոգովի համալսարանի կլինիկական բժշկության ինստիտուտի ամբուլատոր թերապիայի ամբիոնի դոցենտ Ուլյանա Մախովան բացատրել է, որ պատասխանը պետք է փնտրել մանկության շրջանում։
Մասնագետի խոսքով, մանկության տարիներին դրսևորած վարքագծի ձևերը մեծապես որոշում են, թե ինչպես է մարդ արձագանքում սթրեսին մեծահասակ տարիքում: Եթե երեխան պարբերաբար քաղցրավենիք է ստացել որպես պարգև կամ մխիթարություն՝ «կերեք քաղցրավենիք, և ամեն ինչ կանցնի», նրա մոտ զարգանում է ուժեղ կապ սննդի և դրական հույզերի միջև: Մեծանալուն զուգընթաց մարդը ենթագիտակցորեն օգտագործում է նույն մոդելը. երբ խնդիրներ են առաջանում, ցանկություն է առաջանում «ուտել» խնդիրը։
Մախովան նշել է, որ մասսայական մշակույթը միայն ամրապնդում է այս կապը: «Եթե տխուր ես, կեր» կարգախոսով շապիկը վառ օրինակ է այն բանի, թե ինչպես է սնունդը ներկայացվում որպես համընդհանուր մխիթարություն:
Ըստ մասնագետի, գլխավորը սովորելն է տարբերակել ֆիզիկական քաղցը սննդի միջոցով տհաճ փորձառությունները հաղթահարելու փորձից. «Եվ դա անել առանց մեղքի զգացման կամ ծնողներին մեղադրելու, ովքեր, հավանաբար, պարզապես չեն իմացել երեխային մխիթարելու այլ միջոց»։
Աղբյուրը` Panorama.am
